Extractie en scheiding zijn kernhandelingen in vrijwel elk laboratorium: het isoleren van een doelstof uit een complexe matrix, het concentreren van een eiwit, het verwijderen van oplosmiddel of het ontharden van water. Twee technieken die in de moderne laboratoriumchemie en biotechnologie sterk aan belang hebben gewonnen, zijn superkritische CO₂-extractie (SFE) en de familie van membraanscheidingstechnieken — waaronder ultrafiltratie, diafiltratie en nanofiltratie. Beide werken fundamenteel anders dan klassieke vloeistof-vaste-stof- of vloeistof-vloeistof-extractie en bieden voordelen op het vlak van selectiviteit, milieuprofiel en productiviteit; beide gelden als groene alternatieven in het licht van de 12 principes van groene chemie. Dit artikel beschrijft de werkingsprincipes, parameters, apparatuur en toepassingen van beide technieken, en plaatst ze in de context van verwante methoden zoals omgekeerde osmose, vloeistof-vloeistofextractie en Solid Phase Extraction (SPE).
Superkritische CO₂-extractie (SFE, van het Engelse supercritical fluid extraction) is een extractietechniek waarbij koolstofdioxide boven zijn kritisch punt — 31,1 °C en 73,8 bar — als extractiemiddel fungeert. In deze toestand vertoont CO₂ gelijktijdig eigenschappen van een gas (lage viscositeit, goede diffusie) en een vloeistof (hoge dichtheid, vermogen om niet-polaire verbindingen op te lossen). Deze combinatie maakt superkritisch CO₂ tot een uitzonderlijk effectief oplosmiddel voor lipofiele verbindingen, en geeft tegelijkertijd volledige controle over de oplosmiddelkracht via druk- en temperatuurregeling.
Een superkritisch oplosmiddel is elke stof die boven haar kritisch punt wordt gebruikt als extractie- of reactiemedium. CO₂ is verreweg het meest toegepaste superkritische oplosmiddel in de laboratorium- en industriële praktijk, vanwege de gunstige combinatie van lage kritische temperatuur (31,1 °C), niet-ontvlambaarheid, lage toxiciteit en eenvoudige verwijdering na de extractie. Andere stoffen die superkritisch kunnen worden ingezet zijn:
CO₂ combineert de beste eigenschappen: het is veilig, goedkoop, gemakkelijk te verwijderen en biedt een afstembaar oplosmiddelprofiel voor lipofiele verbindingen. Voor polaire doelstoffen waarvoor CO₂ tekortschiet, zijn de genoemde alternatieven of een combinatie met een modifier de aangewezen keuze.
Het kritische punt van een stof is de combinatie van temperatuur en druk waarboven de grens tussen de vloeistof- en gasfase verdwijnt: de stof bevindt zich in een homogene superkritische fase. Voor CO₂ geldt:
De lage kritische temperatuur van CO₂ (31,1 °C) is van groot praktisch belang: extractie kan plaatsvinden bij nagenoeg kamertemperatuur, wat thermisch labiele verbindingen — zoals terpenen, carotenoïden, polyfenolen en farmaceutische werkzame stoffen — beschermt tegen afbraak. Ter vergelijking: superkritisch water vereist temperaturen boven 374 °C en is daarmee voor de meeste labdoeleinden onbruikbaar.
Vloeibaar CO₂ bestaat beneden het kritische punt: de stof bevindt zich dan in een tweefasig systeem van vloeistof en damp. Boven het kritische punt — in de superkritische fase — is er slechts één homogene fase. De dichtheid van superkritisch CO₂ is vergelijkbaar met die van vloeibaar CO₂ (typisch 0,2 tot 0,9 g/ml afhankelijk van de bedrijfsdruk), maar de diffusiviteit is 10 tot 100 keer groter dan in een gewone vloeistof. Dit resulteert in snellere massaoverdracht en kortere extractietijden. De oplosmiddelkracht van superkritisch CO₂ is volledig instelbaar: bij hoge druk (250 bar) nadert de oplosmiddelkracht die van hexaan; bij lagere druk is CO₂ een zwakker oplosmiddel, vergelijkbaar met pentaan.
In een SFE-systeem wordt CO₂ uit een fles (als vloeibaar CO₂ of als gecondenseerde gasfase) met een pomp tot de gewenste bedrijfsdruk gecomprimeerd — doorgaans 100 tot 400 bar — en via een verwarmde leiding in het extractievat op bedrijfstemperatuur gebracht. De kritische drempelwaarden zijn 73,8 bar en 31,1 °C: zodra beide worden overschreden, bevindt CO₂ zich in de superkritische fase. In de praktijk werkt men ruim boven deze drempel om stabiele extractiecondities te garanderen. Na de extractie wordt de druk verlaagd via een restrictor, waarna het CO₂ terugkeert naar de gasfase en de geëxtraheerde verbindingen neerslaan in een separator of oplosser.
Het superkritische bereik van CO₂ omvat alle combinaties van temperatuur en druk die boven het kritische punt liggen: temperaturen boven 31,1 °C en drukken boven 73,8 bar. Binnen dit gebied is de dichtheid van CO₂ — en daarmee de oplosmiddelkracht — sterk afstembaar via druk en temperatuur. Bij 80 bar en 40 °C gedraagt CO₂ zich als een zwak oplosmiddel (vergelijkbaar met pentaan); bij 300 bar en 60 °C nadert de oplosmiddelkracht die van hexaan. Hogere druk verhoogt de dichtheid en verbetert de oplosbaarheid van zwaardere, minder vluchtige verbindingen. Hogere temperatuur bij constante druk verlaagt juist de dichtheid, maar verhoogt de dampdruk van de doelstof — het netto effect op de extractie-efficiëntie hangt af van welk van beide factoren domineert. Dit maakt druk-temperatuur-optimalisatie tot een kernonderdeel van de methode-ontwikkeling bij SFE.
Een volledig SFE-systeem bestaat uit de volgende componenten:
SFE kan in twee modi worden uitgevoerd. In de statische modus wordt de extractiecel gevuld met superkritisch CO₂ en gedurende een instelbare tijd afgesloten; de doelstof diffundeert in de superkritische fase. In de dynamische modus stroomt CO₂ continu door de cel en wordt het extract voortdurend afgevoerd. De meeste laboratoriuminstrumenten combineren beide: een statische stap voor penetratie gevolgd door een dynamische stap voor volledige extractie.
Superkritisch CO₂ is van nature apolair en een goed oplosmiddel voor niet-polaire tot matig polaire verbindingen. Voor meer polaire stoffen — zoals suikers, polyfenolen of bepaalde farmaceutica — kan een modifier worden toegevoegd: een kleine hoeveelheid (1 tot 15 vol%) van een polair organisch oplosmiddel, typisch methanol, ethanol of aceton. De modifier verhoogt de polariteit van het superkritische mengsel en verbetert de oplosbaarheid van polaire doelstoffen significant. Een hogere modifier-concentratie leidt tot een grotere oplosmiddelkracht, maar heeft consequenties voor de eenvoud van de monstercleanup: het eindextract is niet meer uitsluitend op CO₂ gebaseerd en vereist eventueel een extra indampstap. De keuze van de modifier en het percentage ervan zijn daarmee kritische methodeparameters bij de ontwikkeling van een SFE-methode voor polaire doelstoffen.
Naast Soxhlet-extractie en SFE zijn er ook Accelerated Solvent Extraction (ASE/PLE) en microwave-assisted extraction als alternatieven. Elk heeft zijn niche: Soxhlet voor gevalideerde referentiebepalingen, SFE voor residuvrije extracten van aroma- of actieve stoffen, ASE voor snelle extractie met weinig oplosmiddel.
De bekendste industriële toepassing van SFE is de decaffeïnering van koffie. Rauwe koffiebonen worden bij circa 70 °C en 200 tot 300 bar blootgesteld aan superkritisch CO₂. Cafeïne is goed oplosbaar in superkritisch CO₂; de aroma-gerelateerde verbindingen (vluchtige esters, aldehyden, terpenen) blijven grotendeels achter in de boon. Het resultaat is een gedecaffeïneerd product zonder oplosmiddelresiduen — een groot voordeel boven het traditionele dichloormethaan- of ethylacetaatproces.
SFE is de voorkeurstechniek voor de productie van hop-extracten voor de bierbrouwerij (alfazuren en bètazuren), etherische oliën en plantaardige cannabidiol (CBD)-extracten. De selectiviteit is fijn afstembaar: bij lage druk (80 bar) worden lichte terpenen geëxtraheerd, bij hogere druk (300 bar) ook zwaardere triglyceriden en was.
In farmaceutische monstervoorbereiding vervangt SFE dikwijls vloeistof-vloeistofextractie of SPE voor de extractie van lipiden, steroïden en vetoplosbare vitaminen uit biologische matrices (plasma, weefsel, voedsel). De afwezigheid van organische oplosmiddelen vergemakkelijkt de downstream analyse en vermindert interferenties. SFE is ook de basis van superkritische vloeistofchromatografie (SFC), waarbij superkritisch CO₂ als mobiele fase dient — een verwante techniek met affiniteit voor chirale scheiding.
Voor de extractie van PAK's, pesticiden en PCB's uit bodem en sediment is SFE erkend in EPA-methoden (EPA 3560, 3561). Het voordeel ten opzichte van Soxhlet-extractie is hier de kortere extractietijd en het beperkte oplosmiddelverbruik; de beperking is de slechtere extractie van sterk gebonden residuen in sterk adsorberende matrices zoals kleirijke gronden.
CO₂ is niet ontvlambaar en niet explosief — het is juist een blusmiddel. De voornaamste gevaren bij SFE zijn mechanisch en fysiologisch van aard. De hoge bedrijfsdrukken (100 tot 400 bar) stellen hoge eisen aan de drukvastheid van leidingen, cellen en verbindingen; een scheur of losraken van een koppeling onder druk is een ernstig risico. CO₂ verdringt zuurstof en kan bij lekkage in een slecht geventileerde ruimte een zuurstofarm milieu creëren met verstikkingsgevaar. Werken met SFE-apparatuur vereist adequate ventilatie, drukbestendige goedgekeurde materialen en aantoonbare training van het betrokken personeel.
Mits de apparatuur voldoet aan de geldende drukklasse-eisen en de werkruimte voldoende is geventileerd, is werken met superkritisch CO₂ in de labpraktijk goed uitvoerbaar en aanzienlijk veiliger dan werken met ontvlambare extractiemiddelen zoals hexaan of dichloormethaan. Het ontbreken van ontvlambaarheid en de afwezigheid van vluchtige organische dampen zijn in die zin juist veiligheidsvoordelen. Raadpleeg het veiligheidsinformatieblad van CO₂ voor de volledige gevaarsaanduidingen en persoonlijke beschermingsmiddelen.
Membraanscheiding is een brede familie van technieken waarbij een semipermeabel membraan als scheidingselement fungeert. De drijvende kracht is een drukverschil over het membraan (drukgedreven processen) of een concentratiegradiënt. Afhankelijk van de poriëngrootte van het membraan worden deeltjes of moleculen van verschillende grootte gescheiden. De vier klassieke drukgedreven membraantechnieken — microfiltratie, ultrafiltratie, nanofiltratie en omgekeerde osmose — vormen een continuüm dat loopt van grove deeltjesverwijdering tot ionscheiding op moleculair niveau.
In dit artikel ligt de nadruk op ultrafiltratie (UF), diafiltratie en nanofiltratie (NF), die elk een eigen niche hebben in de labpraktijk en een aanvulling vormen op het reeds uitgebreide artikel over omgekeerde osmose.
Ultrafiltratie werkt op basis van grootte-exclusie: moleculen groter dan de poriëngrootte van het membraan worden tegengehouden (de retentaat-zijde), terwijl kleinere moleculen en het oplosmiddel het membraan passeren (permeaat). De selectiviteitsgrens wordt uitgedrukt als MWCO (Molecular Weight Cut-Off): het molecuulgewicht waarbij 90% van de moleculen wordt tegengehouden. Gangbare MWCO-waarden in het laboratorium zijn 3, 10, 30, 50, 100 en 300 kDa.
De meest gebruikte laboratoriumvorm van UF is centrifugale ultrafiltratie via filterunits als Amicon Ultra (Merck) of Vivaspin (Sartorius). Deze eenheid bestaat uit een filtratievat met een UF-membraan in de bodem, dat in een standaard laboratoriumcentrifuge wordt geplaatst. De centrifugaalkracht drijft het permeaat door het membraan; het retentaat — met de geconcentreerde eiwit- of DNA-oplossing — blijft achter. Voordelen: klein benodigd volume (0,5 tot 15 ml), geen extra pompen, geschikt voor kostbare monsters.
De MWCO-keuze is kritisch: selecteer een MWCO die 3 tot 10 keer lager is dan het molecuulgewicht van het te concentreren molecuul. Een eiwit van 60 kDa wordt veilig geconcentreerd op een 30 kDa-membraan; op een 50 kDa-membraan is de retentie onzeker en afhankelijk van ionsterkte en pH.
Bij grotere volumes wordt tangential flow filtration (TFF) of cross-flow filtratie toegepast. In plaats van de vloeistof loodrecht op het membraan te leiden (dead-end filtratie), stroomt het monster evenwijdig aan het membraanoppervlak. De hoge tangentiaalsnelheid wast de laag achtergehouden moleculen voortdurend weg, wat de opbouw van een filterkoek (concentratiepolarisatie) sterk vermindert. Dit maakt continue, langdurige filtratie van grotere volumes mogelijk — essentieel in biopharma-processen voor de zuivering van monoklonale antilichamen, virusvectoren en exosomen.
Bij dead-end filtratie stopt de flux zodra de filterkoek te dik wordt; bij TFF kan het systeem uren tot dagen ononderbroken draaien omdat de filterkoek niet accumuleert. TFF-systemen zijn verkrijgbaar als schaalbare cassettes (Pellicon, Kvick) en hollowfiber-modules. De keuze tussen dead-end UF en TFF hangt af van het volume: onder circa 50 ml volstaan centrifugaalfilters; daarboven is TFF de aangewezen methode.
Diafiltratie is een variant op ultrafiltratie waarbij niet alleen wordt geconcentreerd, maar ook een bufferuitwisseling of desalting wordt uitgevoerd. De procedure verloopt in twee fasen:
Diafiltratie is in de biotechnologie en biopharma de standaardmethode voor bufferuitwisseling vóór formulering van biologische geneesmiddelen (mAbs, vaccins, enzymen). Ze vervangt size exclusion chromatografie (SEC/GPC) als zuiverings- en bufferuitwisselstap bij hogere volumes, omdat SEC beperkt is in capaciteit en oplosmiddelcompatibiliteit.
De tijdsduur van een diafiltratie hangt af van het te verwerken volume, het membraanoppervlak en de transmembraandruk. Als vuistregel geldt dat vijf diafiltratievolumes (5× het retentaatvolume) de concentratie van kleine moleculen tot onder 1% van de beginwaarde brengt; voor kritische toepassingen worden zeven tot tien diafiltratievolumes aanbevolen. In de labschaal — met centrifugaalfilters van 4 tot 15 ml — is een volledige bufferuitwisseling inclusief concentrering doorgaans in 1 tot 3 uur te realiseren. Op TFF-cassetteschaal, bij volumes van honderden milliliters tot liters, varieert de doorlooptijd van enkele uren tot een volledige werkdag, afhankelijk van de flux van het membraan en de vereiste zuiverheid.
Bij discontinue diafiltratie wordt het monster geconcentreerd, daarna handmatig aangevuld met nieuwe buffer en opnieuw gecentrifugeerd — meerdere cycli achter elkaar. Bij continue diafiltratie (ook: constante-volume-diafiltratie) wordt buffer continu gepompt met hetzelfde debiet als het permeaat — het volume in het retentaatcompartiment blijft constant. Continu diafiltratie is efficiënter en geeft een exponentieel verval van de kleine molecuulconcentratie per diafiltaatvolume.
Nanofiltratie bevindt zich qua scheidingsgrens tussen ultrafiltratie en omgekeerde osmose. De poriëngrootte is zo klein (0,1 tot 1 nm) dat NF-membranen divalente ionen (Ca²⁺, Mg²⁺, SO₄²⁻) en kleine organische moleculen boven circa 200 Da tegenhouden, terwijl monovalente ionen (Na⁺, Cl⁻) en water gedeeltelijk passeren. Dit maakt nanofiltratie selectief op ionvalentie en molecuulgrootte, een unieke eigenschap die omgekeerde osmose niet heeft.
Het fundamentele verschil is de aard van het scheidingsmechanisme. RO-membranen zijn nagenoeg dicht (geen definieerbare poriën): transport is uitsluitend via het solution-diffusion-mechanisme, waarbij water opgelost raakt in en door de membraanmatrix diffundeert. NF-membranen hebben geringe lading (negatief geladen oppervlak bij de meeste commerciële NF-membranen) en kleine poriën: naast grootte-exclusie speelt Donnan-exclusie een rol — de negatieve membraanlading stoot divalente anionen (SO₄²⁻, HPO₄²⁻) sterker af dan monovalente anionen. Hierdoor is de ionselectiviteit van NF anders dan die van RO.
Membranen voor UF, NF en RO worden gemaakt van diverse polymeren met elk specifieke eigenschappen:
Qua configuratie zijn de meest voorkomende geometrieën spiraalgewikkelde modules (voor NF en RO op grotere schaal), platframe-cassettes (TFF, biopharma), en hollow fiber-modules (TFF, hemodialyse). Labschaal-UF gebruikt doorgaans centrifugaalfilterbuisjes of kleine stirred-cell-units.
Een fundamenteel fenomeen bij membraanfiltratie is concentratiepolarisatie: de opbouw van een laag met hoge concentratie van achtergehouden stoffen vlak boven het membraanoppervlak. Deze laag verhoogt de effectieve osmotische druk en vermindert de flux. Bij eiwitten en polysachariden kan concentratiepolarisatie leiden tot gelvorming en irreversibele adsorptie aan het membraan — fouling — wat de levensduur van het membraan bekort en de flux permanent verlaagt.
De transmembraandruk (TMP) is het drukverschil tussen de voedingszijde en de permeaatzijde van het membraan en is de directe drijvende kracht voor de vloeistofstroom door het membraan. Bij een lage TMP is de flux evenredig met de druk (het lineaire regime); bij hogere TMP bereikt de flux een plafond doordat concentratiepolarisatie toenemend limiterend wordt. Werken boven de kritische TMP leidt tot versnelde fouling zonder evenredige fluxwinst. Voor eiwitoplossingen ligt de kritische TMP typisch tussen 0,5 en 2 bar; voor zuiver water aanzienlijk hoger. Het bewaken en reguleren van de TMP is daarmee een kernparameter bij het instellen en optimaliseren van een UF- of TFF-proces.
Na gebruik dient het UF-membraan te worden gereinigd om flux en retentie te herstellen. De standaardprocedure omvat achtereenvolgens spoelen met water, alkalisch wassen (0,1 mol/l NaOH, 30 minuten bij kamertemperatuur) voor de verwijdering van eiwitfouling, en eventueel een oxidatieve stap (0,1% NaOCl) bij polysacharide- of biofouling. De toegestane reinigingsmiddelen en -concentraties zijn strikt afhankelijk van het membraanmateriaal: polyamide NF- en RO-membranen verdragen geen NaOCl, terwijl PES-membranen hiertegen beter bestand zijn. Na chemische reiniging wordt altijd met permeaatwater doorgespoeld tot de pH geneutraliseerd is. Bewaar ongebruikte membranen in een 0,1% natriumazide- of glyceroloplossing conform de voorschriften van de fabrikant om uitdrogen en microbiologische groei te voorkomen.
Preventieve maatregelen tegen fouling zijn:
Superkritische CO₂-extractie en membraanscheiding zijn complementaire technieken die elkaar niet overlappen qua toepassing. SFE isoleert lipofiele of matig polaire verbindingen uit vaste matrices, terwijl membraanscheiding moleculen fractioneert op basis van grootte of lading uit vloeibare matrices. In een volledig downstream-proces voor een plantaardig extract zouden beide sequentieel kunnen voorkomen: SFE voor de extractie, gevolgd door UF om grote onzuiverheden te verwijderen, en NF of RO voor verdere concentrering en opzuivering van het eindproduct.
Voor een volledig beeld van scheidingstechnieken in het laboratorium zijn de volgende artikelen relevant:
Extractie is het proces waarbij een doelstof uit een mengsel of matrix wordt geïsoleerd met behulp van een selectief oplosmiddel of scheidingsprincipe. De meest gebruikte extractiemethoden in het laboratorium zijn vloeistof-vloeistofextractie (LLE, met een organisch oplosmiddel als extractiemiddel), vaste-fase-extractie (SPE, met een sorbenskolom), Soxhlet-extractie (met een organisch oplosmiddel bij verhoogde temperatuur), en superkritische vloeistofextractie (SFE, met superkritisch CO₂). Als extractiemiddelen worden afhankelijk van de polariteit van de doelstof dikwijls hexaan, dichloormethaan, ethylacetaat, methanol, ethanol of water gebruikt. Superkritisch CO₂ onderscheidt zich van klassieke extractiemiddelen doordat het na de extractie volledig verdampt en geen residuen achterlaat in het eindproduct. De keuze van het extractiemiddel wordt bepaald door de polariteit en vluchtigheid van de doelstof, de matrixsamenstelling en de vereiste reinheid van het extract.
Bij subkritische extractie bevindt CO₂ zich beneden het kritische punt: het is vloeibaar of in een tweefasig systeem. De oplosmiddelkracht is iets anders en de temperatuur kan lager zijn. Subkritische CO₂-extractie (soms aangeduid als liquide CO₂-extractie) wordt toegepast bij lage temperaturen voor extreem thermisch labiele stoffen, maar de druk en apparatuur zijn grotendeels vergelijkbaar met SFE.
Ja. Superkritisch CO₂-reiniging wordt industrieel toegepast voor het verwijderen van vetten, oliën, wassen en fijne deeltjes van precisieonderdelen (halfgeleiders, medische implantaten) zonder waterige reinigingsmiddelen. De methode is vooral aantrekkelijk wanneer residuvrije reiniging vereist is en spoelwater een probleem vormt.
De MWCO (Molecular Weight Cut-Off) geeft aan bij welk molecuulgewicht het membraan 90% of meer tegenhoudt. Kies een MWCO die drie tot tien keer lager is dan het doelmolecuul voor betrouwbare retentie. Houd er rekening mee dat de MWCO is bepaald onder standaardomstandigheden (specifieke ionsterkte en pH); bij andere condities kan de retentie afwijken.
Nanofiltratie heeft de voorkeur wanneer monovalente ionen moeten worden doorgelaten (om osmotische druk en energieverbruik te beperken) maar divalente ionen of kleine organische moleculen moeten worden verwijderd. RO is de keuze als volledige ionverwijdering vereist is, zoals voor ultrapuur water. NF vraagt minder hoge druk en is daarmee energiezuiniger voor toepassingen als ontharding.
CO₂-extractie heeft belangrijke veiligheidsvoordelen ten opzichte van butaan: CO₂ is niet ontvlambaar en laat geen residuen na in het extract. Butaan is bij kamertemperatuur een gas en vormt explosieve mengsels met lucht; gebruik in een laboratoriumomgeving is riskant. CO₂ vereist hogere investeringen (hogedrukinstallatie) maar levert een schoner eindproduct en is veiliger in gebruik.
In de chemie is extractie het scheiden van een of meer componenten uit een mengsel of vaste matrix door gebruik te maken van een oplosmiddel of ander scheidingsprincipe dat selectief is voor de doelstof. Het principe berust op het verschil in oplosbaarheid, polariteit, adsorptie-affiniteit of vluchtigheid tussen de doelstof en de overige bestanddelen van het mengsel. Bekende voorbeelden zijn vloeistof-vloeistofextractie (scheiding op basis van verdeling tussen twee niet-mengbare vloeistoffen), vaste-fase-extractie (retentie op een sorbens gevolgd door selectieve elutie) en superkritische vloeistofextractie (oplossing in een superkritisch gas). Extractie vormt in de analytische chemie en de procesindustrie doorgaans de eerste stap in het opzuiveringsproces, vóór verdere analyse of formulering van het eindproduct.
Een CO₂-extractie in het laboratorium verloopt in de volgende stappen: het monster (vast, vloeibaar of op een drager geadsorbeerd) wordt in de extractiecel gebracht en afgesloten. De pomp comprimeert CO₂ tot de gewenste bedrijfsdruk (doorgaans 100 tot 400 bar) en de cel wordt opgewarmd tot de gewenste temperatuur (doorgaans 40 tot 80 °C). Optioneel wordt via een modifier-pomp een co-oplosmiddel gedoseerd. Na een statische equilibratiefase stroomt het superkritische CO₂ dynamisch door de cel en voert de opgeloste doelstoffen mee naar de separator, waar drukexpansie het CO₂ doet verdampen en het extract achterblijft. De extractieduur bedraagt typisch 15 tot 60 minuten. Na afloop wordt de druk gecontroleerd afgebouwd, de cel geopend en het extract gewogen of opgenomen in een geschikt oplosmiddel voor verdere analyse.
Bij Labvakhandel vindt u membraanfilters, laboratorium-pompen en opvangvials voor extractie- en scheidingsopstellingen.
Disclaimer: Dit artikel is bedoeld als algemene kennisbron over superkritische CO₂-extractie en membraanscheidingstechnieken. Canidae Seal B.V. / Labvakhandel.nl is niet aansprakelijk voor de toepassing van deze informatie in specifieke processen of installaties. Raadpleeg de technische documentatie van uw apparatuur en de geldende veiligheids- en procesprotocollen van uw instelling.
Inloggen
Wachtwoord vergeten
Account aanmaken
Uw winkelwagen is leeg.
